Als iemand verdrinkt, verwacht je toch ook niet dat hij eerst uitlegt welke hulp hij nodig heeft?
Die zin bleef bij mij hangen.
Deze week hadden we een heel mooi gesprek met Jeannet Kettelarij . Zoān gesprek waarin je samen praat over wat hulp nou Ć©cht helpend maakt. En terwijl we daarover spraken, merkte ik weer hoe persoonlijk dit onderwerp voor mij is.
Ik heb zelf ervaren dat er momenten zijn waarop er zoveel tegelijk op je afkomt, dat zelfs een heel lieve vraag als: Als ik iets voor je kan doen, dan bel je hĆØ? bijna te veel kan zijn.
Niet omdat je de hulp niet wilt. Maar omdat je op dat moment óók nog moet bedenken wat iemand voor je kan doen, het moet uitleggen, erom moet vragen en het vervolgens misschien zelfs nog moet organiseren.
En juist dƔt lukt soms niet meer.
Dan wordt hulp, hoe goed bedoeld ook, onbedoeld weer een taak op je lijstje.
Op zulke momenten heb je niet altijd behoefte aan de vraag: āWat kan ik doen?ā Soms helpt het veel meer als iemand gewoon iets concreets ziet en doet.
Ik haal vanmiddag de kinderen op.
Ik kook vanavond voor jullie.
Ik bel die instantie wel even.
Ik ga met je mee naar dat gesprek.
Ik kom zaterdag even helpen.
Niet omdat iemand alles van je moet overnemen. Maar omdat ƩƩn ding minder regelen soms precies genoeg ruimte geeft om weer even adem te halen.
Wie al bezig is om boven water te blijven, moet niet óók nog zijn eigen redding hoeven organiseren.
Je vraagt iemand die verdrinkt tenslotte ook niet eerst waar de reddingsboei ligt.
Je gooit hem.
Dat is voor mij steeds meer de betekenis van echte steun: niet iets toevoegen aan iemands lijstje, maar er juist iets vanaf halen.
En precies daar willen Petra Dekker en ik met Joy Gezinssteun naartoe: kijken naar wat een gezin op dƔt moment nodig heeft, praktisch meedenken en waar mogelijk iets lichter maken.
Want soms zit echte hulp niet in grote woorden.
Soms zit het gewoon in DOEN!
